حکایت

زاهدی مهمان پادشاه شد، چون به طعام بنشستند کمتر از آن خورد که ارادت او بود و چون به نماز برخاستند بيشتر از آن کرد که عادت او بود تا ظن صلاحيت در حق او زيادت کنند.

ترسـم نرسـی به کــــعبه ای اعــرابی کاين ره که تو می‌روی به ترکستان است

چون به مقام خويش آمد، سفره خواست تا تناولی کند. پسری صاحب فراست داشت گفت: ای پدر باری به مجلس سلطان در، طعام نخوردی؟ گفت: در نظر ايشان چيزی نخوردم که بکار آيد. گفت: نماز را هم قضا کن که چيزی نکردی که بکار آيد.

اي هنر ها نهاده بر كف دست

عيــــب‌ها برگــرفته زير بــغـل

تا چه خواهى خریدن اى مغرور

روز درمـــاندگى به سيــم دغل

1. سال 5 بعثت، بيست جمادي الثاني، تولد در مكه در خانه ي حضرت خديجه (س)2

2. سال 7 بعثت، حضور در شعب ابي طالب در مدت محاصره ي سه ساله

3. سال 10 بعثت، از دست دادن مادر‌

4.سال 13 بعثت، هجرت از مكه به مدينه همراه حضرت علي (ع)

5.سال 2 هجرت، ازدواج با اميرالمؤمنين(ع)

6. سال 3 هجرت، تولد اولين فرزند (امام حسن - در نيمه ي رمضان)

7. سال 3 هجرت، حضور در جبهه ي نبرد اُحد

8. سال 4 هجرت، تولد دومين فرزند (امام حسين - در سوم شعبان)

9.  سال 5 هجرت، حضور در جبهه ي نبرد خندق

10.سال 5 هجرت، بسته شدن همه ي در ها به مسجد پيامبر مگر در خانه ي فاطمه و علي

11.سال 6 هجرت، تولد سومين فرزند(حضرت زينب - در پنجم جمادي الاولي)

12.سال 8 هجرت، تولد چهارمين فرزند‌ (حضرت ام كلثــوم)

13.سال 8 هجرت،حضور در حادثه ي فتح مكه

14.سال 9هجرت،حضور در واقعه ي مباهــله ي پيامبر خدا با نصاراي نجران و نزول آيه ي مباهله

15.سال 10 هجرت، حضور در آخرين سفر حج پيامبر(ص) و واقعه ي حجةالوداع و غدير خم

16.سال 11 هجرت، از دست دادن پيامبر (رحلت رسول خدا در 28 صفر)

17.سال 11 هجرت (چند روز پس از وفات پيامبر) غصب شدن فدك از او توسط حكومت و مظلوميت هاي ديگر او

18.سال 11 هجرت سخنراني او در مسجد مدينه و اعتراض به غصب فدك و احتجاج با خليفه

19. سال 11 هجرت، شهادت حضرت زهرا -سلام الله عليها-(13جمادي الاولي يا سوم جمادي الثاني)

 يكي از القاب زيباي حضرت زهرا (ع) ام ابيها است. يعني مادر پدرش.اين عبارت را كه شخص رسول خدا (ص) به كار برده است معناي بس والايي دارد.يعني كه پيامبر اعظم مهر مادري را از دختر مهربان خود احساس مي كرد. نقل است كه در مكه وقتي مي ديد كفار بر سر و روي پدرش خاك و خاكستر ريخته اند روي دامن پدر مي نشست و با دستان كوچش به پاك كردن آن ها از صورت بابا مي پرداخت كه اين خود اوج مهرباني او را مي رساند و پيامبر رحمت كه اين محبت را وقتي از فرزند خردسالش مي ديد او را مادرِ پدر مي خواند و زماني هم كه ميخواست اوج دل دادگي اش را نشان دهد مي فرمود: «فداها ابوها»يعني جان بابا به قربانش. سلام وصلوات بر اين فرزند وآن پدر مهربان.

ميلاد مسعود دخت نبوت، همسر ولايت و مادر امامت گرامي باد . 

مورخان مي گويند در بيست جمادي الثاني سال دوم يا پنجم بعثت در مكه مكرمه دختري ديده به جهان گشود كه پدرش او را «فاطمه» نام نهاد . فاطمه يعني جدا شده از هر گونه شر و بدي و به معني نجات بخش از دوزخ نيز آمده است . براي اين دختر بي نظير القابي با مفهوم وجود دارد كه برخي از آن ها از اين قرار اند . زهرا(= درخشان)، راضيه(=راضي از مقدرات الهي)، مرضيه(=مورد رضايت حق تعالي)، عليمه(=داناي روزگار)، حانيه(=بسيار مهربان)، محدثه(=كسي كه فرشتگان با او سخن مي گويند) و ... . خداي متعال براي حفظ و تداوم نام و نسل پيامبر به آن حضرت فاطمه را عطا كرد. «انّا اعطيناك الكوثر» مفسران براي كوثر چندين معنا ذكر كرده اند كه رايج ترين آن ها عبارت است از خير بسيار كه مصداق روشن و نمونه ي عيني آن را فاطمه (س) مي دانند. دشمن با وجود همه ي مخالفت ها و كينه توزي هايش كه نسبت به فرزندان آن حضرت داشت و كمر به نابودي آنان بسته بود موفق نشد تا نسل آن بزرگوار را از ميان ببرد. او را از آن رو كوثر خوانده اند كه امامت در نسل او قرار داده شد و همه ي امامان معصوم از ايشان و همسرش امام علي (ع) به دنيا آمدند و نسل آنان تداوم يافت.
پيشوايان معصوم ما مادرشان را حجت خدا بر خود مي دانستند و در مشكلات و بيماري به نام و ياد ايشان متوسل مي شدند. مر حوم آيت الله مرعشي فرموده بود هر گاه خواستيد براي رفع مشكل خود دعا كنيد به صديقه ي كبري متوسل شويد و خدا را اين گونه بخوانيد تا حاجت روا گرديد. خدايا از تو درخواست ميكنم به حق فاطمه و پدر و همســر و فرزندان و به راز نهفته در درون فاطمه كه حاجت مرا بر آورده سازي . در پايان ضمن گراميداشت ميلاد امام خميني در بيست جمادي الثاني ، سال روز ولادت مادر گراميش ، روز زن و مادر را به همه ي خانم ها تبريك و تهنيت گفته و دوام پيروي از ايشان را از حضرت زهرا (س) در عرصه ي همسرداري و فرزند پروري از خداي متعال آرزومنديم.

حدود چهار سالي كه از ورودمان به حوزه ي علميه ي قم مي گذشت ، فصلي ديگر از كتاب تحصيلي به روي ما گشوده شد. بنا به پيشنهاد آقايان رجايي و باهنر (وزير و معاون وزير آموزش و پرورش وقت) مبني بر تربيت دبيران و استادان عالم و وارسته جهت تدريس در دبيرستان ها و دانش سرا ها جامعه ي مدرسين حوزه ي علميه ي قم به تاسيس مدرسه عالي تربيتي و قضايي طلاب (دانشگاه فعلي قم) اقدام نمودند. بر اساس آن يك فراخوان عمومي صورت گرفت و حدود سه هزار نفر از طلاب واجد شرايط در يك آزمون علمي شركت كردند كه از اين ميان سيصد نفر پذيرفته شده و در دو بخش فرهنگي و قضايي به تحصيل مشغول شدند. اين حقير به همراه «يار ديرين» و شيخ عباس فخاري در مدرسه ي ياد شده به تحصيل و تحقيق اشتغال يافتيم. در آن جا از اساتيد برجسته ي حوزه و دانشگاه چون آقايان دكتر احمد احمدي، آيت الله سيد محمود شاهرودي،استادناظمي،استاد ابوترابيان، آيت الله دكتر احمد بهشتي، آيت الله سيد علي محقق داماد، استاد تجليل و ... بهره هاي فراواني برديم. گفتني است افزون بر حضور در محضر اين اساتيد،عصر هنگام نيز در كلاس هاي درس شخصيت هاي برجسته ي انقلاب نظير مقام معظم رهبري، آيت الله دكتر سيد محمــد بهشتي،  جناب آقاي هاشمي رفسنجاني و دكتر محمــد جواد باهنر حضور يافته و از خرمن فيض وجودشان خوشه هاي زرين علمي، ادبي، سياسي، ديني، اجتماعي و اخلاقي مي چيديم. چنان كه از درس تفسير و اخلاق آيت الله مشكيني همه روزه استفاده مي كرديم .  اين ها همه زمينه سازي و دست مايه اي شد تا ما بتوانيم پس از فراغت از دروه ي تحصيلي ياد شده  خود را براي تحويل آن به دانش آموزان و دانش جويان و جويندگان دانش و بينش مهيـــا نماييم.

عن الكاظم عليه السلام قال : وجدت علم الناس فى اربع : اولها ان تعرف ربك و الثانى ان تعرف ما صنع بك والثالث اءن تعرف ما اراد و الرابع ان تعرف ما يخرجك من دينك.

موسى بن جعفر عليهما السلام مى فرمايد: من علم مردم را در چهار چيز يافته ام : اول آن كه خدايت را بشناسى ، دوم آن كه بدانى در تو چه صنايعى را به كار برده ، سوم آن كه بدانى در آفرينش تو چه اراده اى داشته ، چهارم آن كه بدانى چه چيز ترا از دينت بيرون مى برد. مى توان گفت : كه اين چهار علم ، چهار آگاهى و معرفت واجب است كه تمام مردم دينا در همه ادوار بايد فراگيرند و عملا از آن ها استفاده كنند تا بتوانند خويشتن را انسان بسازند و زمينه سعادت ابدى و كمال واقعى خود را مهيا نمايند.

انگيزه‏هاى سؤال متعدّد است:

* گاهى سؤال، براى آزمايش است. مانند سؤالات امتحانى.

* گاهى سؤال، از روى استهزا است. مانند پرسش قدرتمند متكبّر از انسان ضعيف.

* گاهى سؤال، از روى تعجّب است. مانند پرسش انسان ترسو از انسان شجاع.

* گاهى سؤال، براى به بن بست كشاندن است. مانند پرسش بازپرس از مجرم.

* گاهى سؤال، براى به انحراف كشيدن است. مانند پرسش استاد منحرف از شاگرد.

* گاهى سؤال، براى ايجاد شك در ديگران است. مانند پرسش منحرفان.

* گاهى سؤال، براى رفع نگرانى است. پرسش مادر از فرزند.

* گاهى سؤال، براى دانستن است. مانند سؤال جاهل از عالم.

* گاهى سؤال، براى توبيخ است. مانند پرسش معلم از دليل تنبلى شاگرد.

با توجه به اين مطلب بايد گفت : هر سوالي ارزش ندارد ؛ بلكه سوالي ارزش آفرين است كه مجهولي را به معلوم تبديل نموده و يا جرقه اي را در ذهن ديگران پديد آورد. از امام علي (ع) نقل شده است كه : أسأل تفقها ولا تسأل تعنتا - براي ياد گيري بپرس نه براي مچ گيري .

قال رسول الله (ص) : ثلاث من مکارم الاخلاق فی الدنیا و الآخره : ان تعفو عمن ظلمک و تصل من قطعک و تحلم عمن جهل علیک . سه چیز در جهان از فضایل اخلاق است : از ستمگر در گذری و با کسی که از تو بریده پیوند گیری و با کسی که با تو سبک سری می کند به حلم رفتار کنی.   نهج الفصاحه

  رحم حضرت موسی علیه السلام !

وقتی حضرت موسی علیه السلام  با حق تعالی مناجات کرد، عرض کرد: خدایا! به کدام یک از خصلت های مرا به خودت اختصاص دادی؟خطاب رسید: ای موسی! وقتی چوبانی گوسفندان شعیب را می کردی، روزی هنگام گرمی هوا، بزغاله ای از گلّه فرار کرد و تو دنبالش دویدی و بسیار به رنج افتادی. چون به آن بزغاله رسیدی، او ار در کنار خود گرفتی و گفتی: ای بیچاره! مرا و خود را بسیار رنجاندی، آن گاه آن را بر دوش خود گرفتی و به گلّه آوردی و به سبب ترحمی که بر آن کردی، تاج پیامبری بر سر تو نهادیم و کرامت نبوت به تو دادیم.

 پيامبر مهربان (ص) كه همواره جوياي حال ياران خود مي‌شد دريافت كه يكي از يارانش بيمار و بستري شده است به عيادت او رفت و بر بالينش نشست.

پس از احوالپرسي بيمار گفت: يا رسول الله نماز مغرب را با شما به جماعت خواندم شما سوره قارعه رادر نماز خوانديد من آن چنان تحت تأثير قرار گرفتم كه به خدا عرض كردم: اگر در نزد تو گنهكارم طاقت عذاب آخرت را ندارم در همين دنيا مرا عذاب كن. اكنون اي رسول خدا مي‌بيني كه بيمار شده‌ام.

پيامبر فرمود : دعاي درستي نكرده‌اي مي‌بايست در دعا – به پيروي از قرآن- بگويي: «ربنا آتنا في الدنيا حسنه و في الآخرة حسنه و قنا عذاب النار.» پروردگارا به ما در دنيا نيكي عطا كن و در آخرت نيز نيكي مرحمت فرما و ما را از عذاب آتش نگاه دار. (بقره/201)

آن گاه پيامبر براي او دعا كرد و او از بيماري نجات يافت.